Er is geen gebruiker ingelogd

Advertenties
KBO Noordenveld: "Bel ons... want wij zijn er echt voor u"

KBO Noordenveld: "Bel ons... want wij zijn er echt voor u"

20-2 Nog steeds weten we niet wanneer we weer activiteiten kunnen en mogen organiseren voor onze leden van KBO Noordenveld-Westerkwartier. We wachten allemaal wanneer we onze vaccinatie tegen het coronavirus krijgen.

Ik neem tenminste aan dat u dat allemaal heel graag wilt. De verwachting is nu dat we tegen de zomer onze vrijheden weer langzamerhand terugkrijgen, maar ik moet het eerst nog zien en dan geloven…
Toch proberen we als bestuur met elkaar de moed erin te houden. En als het u even te erg wordt of het echt niet meer ziet zitten, hoop ik dat u de telefoon pakt en contact zoekt met iemand van ons uit het bestuur, want wij zijn er echt voor u.

“U wilt toch koffie?”
“Leuk dat u zo snel gekomen bent! Kom verder.” Mevrouw K. liep steunend op een kruk voor mij uit naar haar woonkamer. Ik had gehoord dat ze in huis gevallen was en zich ernstig bezeerd had. Toen ik haar opbelde om te vragen hoe het met haar ging, vroeg ze mij of ik even langs wilde komen voor een praatje. Een paar uur later stond ik bij haar voor de deur, met mondkapje voor.
“U wilt toch koffie?” Zij wilde beslist een goede gastvrouw zijn. Ik liet haar maar begaan en om makkelijker te kunnen praten deed ik mijn mondkapje maar even af.

“De hele dag in mijn eentje”
De eerste minuten kabbelde het gesprek over de bekende koetjes en kalfjes: haar huisje, de kinderen en kleinkinderen en haar bridgeclub, die ze niet meer kon bezoeken. Daar kantelde het gesprek van luchtig naar ernstig. Het was de Corona, waardoor ze bijna niemand meer zag en dan nog die val er bovenop. Ze kon nu helemaal nergens meer naar toe. Zelfs het ommetje dat ze zo gewend was om iedere dag te maken, lukte haar niet meer.

“Ik zit bijna de hele dag in mijn eentje. ’s Morgens komt de thuishulp nog wel om mij te wassen en aan te kleden, maar is weer klaar met mij en naar de volgende klant voor ik er erg in heb. Die mensen kunnen er ook niets aan doen; ze hebben het veel te druk, maar een mens heeft wel eens behoefte aan een praatje. Mijn dochter belt iedere dag ook wel even, maar voor mij voelt dat als een druppel op een gloeiende plaat. Het duurt ook vaak maar heel even; je hoort dat ze het druk heeft met haar gezin. Dan vraag ik maar niet meer. Ik ben wel blij als ze komt om boodschappen te brengen, maar het bezwaart me zo.

Het is vooral de afhankelijkheid: wachten op de thuishulp, wachten op telefoontje van mijn dochter, wachten of zij tijd heeft om boodschappen voor me te doen. Wachten tot iemand belt om te vragen om mij te helpen. Dat zijn van die momenten dat ik denk of het leven nog wel zin heeft. Dan ga ik zitten piekeren en raak ik helemaal in de put. Stiekem denk ik dan dat ik het liefste dood zou willen zijn. Ik wil anderen niet meer tot last zijn”.

Even beeldbellen met kleinkinderen...
Zo praatten we nog een tijdje door. Na een poosje vroeg ik voorzichtig of er iets was dat toch nog een lichtpuntje in de duisternis voor haar was. Ze wees naar haar iPad. De kleinkinderen wilden iedere dag altijd even beeldbellen. Dat vond ze zo fijn, dat maakte haar hele dag weer goed.
De iPad begon opeens te rinkelen. Het leek of haar gezicht in één klap helder werd. Hoewel ze een paar stappen moest doen om bij haar iPad te komen, was ze er voor haar doen razendsnel bij. Ze tikte op het apparaat en begon heel enthousiast vragen te stellen. Vrolijke kinderstemmen vulden de ruimte. Ik stond op en gebaarde dat ik wegging. Zij knikte, strekte haar hand uit en zwaaide naar me. Ik deed mijn mondkapje weer om en verliet de kamer, pakte mijn jas en trok de buitendeur dicht. Ik was toch blij voor haar.

Hans Greuter, secretaris, tel. 0594 513954 of 06 38509590, email jaamz@kpnmail.nl

terug naar overzicht