Er is geen gebruiker ingelogd

Advertenties
“Hebben we het niet willen zien?”

“Hebben we het niet willen zien?”

23-3 Enkele weken geleden werd ik gebeld door een vrouw van rond de zestig. Zij had mijn telefoonnummer gevonden in de nalatenschap van haar moeder, die onlangs overleden was.

Zij herinnerde zich goed hoe tevreden haar moeder een jaar of vijf geleden was over de informatie die zij had gekregen over ‘een voltooid leven’. Maar toch zat haar iets dwars… Na enig doorvragen had ik weer een beeld van haar moeder. Een krasse vrouw van begin tachtig, zeer zelfbewust, heel vitaal en op het oog kerngezond.

Levenstestament
Niets om je zorgen over te maken. Maar dat deed zij wel. Ze was een aantal jaren ziekenbezoekster geweest, kwam bij mensen thuis, in het ziekenhuis en andere instellingen. Daar had ze met eigen ogen de aftakeling gezien bij veel van haar ‘patiënten’. En het idee had bij haar postgevat: “Ik wil niet als een somber wezen in een verpleeghuis eindigen. Als ik last van dementie of alzheimer zou krijgen, dan ben ik willoos geworden, niet meer in staat om aan te geven of te zeggen dat ik euthanasie wil. Ik wil zelf bepalen hoe mijn leven eindigt.”

Ze wilde een levenstestament opstellen en kreeg het advies om eens met de huisarts te gaan praten. Haar dochter vertelde me over die tijd. Ze vertelde: “Moeder was in die tijd een poosje erg onrustig, vol van alle informatie die zij kreeg. Ze raakte er niet over uitgepraat en mijn zus en ik wisten dus best goed wat haar beweegredenen waren.
Op een verjaardag vertelde moeder opeens heel kalm aan ons “dat zij het geregeld had”. Samen met de huisarts had ze een document opgesteld waarin alles beschreven was. In alle kamers van haar appartementje lag een mapje met een kopie. Ook in al haar tassen en ze droeg een niet-reanimeren penning om haar hals. Ze leek opgelucht. Daarna was het onderwerp niet meer zo vaak aan de orde geweest, misschien één keer per jaar als ze naar haar huisarts ging om te vragen of alles nog goed geregeld was.

Samen voor haar zorgen
Moeder was begin vorig jaar 85 geworden, Ze maakte zich erg druk over haar gezondheid. Ze behoorde immers tot de risicogroep zoals op radio en tv zo vaak te horen was. Toen zij in het praatprogramma OP1 hoorde dat het helemaal niet zo erg was voor de maatschappij dat wat ‘dor hout’ gesnoeid werd, was zij in alle staten. Ze belde ons zelfs ’s avonds laat nog om haar hart te luchten.
Toen ook nog de lockdown ingesteld werd, zorgden wij er samen voor dat iedere dag iemand contact met haar had, deden boodschappen voor haar, haalden haar op voor een ommetje en in onze ogen genoot zij van onze aandacht en leek weer op te fleuren.
Het werd zomer. De lockdown werd opgeheven en ze mocht er voorzichtig weer op uit. En dat wilde ze ook graag. Soms namen we haar mee naar een museum, maar ze nam ook zelfstandig de bus naar de stad. Ze leek echt op te leven en was het zonnetje in huis tot die dag in december…

"Het is MIJN beslissing..."
Haar buurvrouw belde ons. De gordijnen bij moeder waren de hele dag dicht. Dat gebeurde anders nooit. Zou er iets met moeder aan de hand zijn? Ik belde mijn zus. Dit was niet normaal. Ze was altijd vroeg op en deed dan de gordijnen open. Een angstig voorgevoel bekroop ons. We wachtten op elkaar voor we naar binnen gingen. We riepen haar naam en vonden haar levenloze lichaam op de bank.
Op de salontafel stond een doosje met een paar tabletten en een briefje: "De besmettingen nemen weer toe. Deze lockdown met al die eenzaamheid trek ik niet langer. Sorry, dit heb ik niet met iemand afgesproken, maar ik kan niet anders. Het is MIJN beslissing. Ik hoop dat jullie mij begrijpen. Ik heb jullie geen pijn willen doen. Ik houd van jullie… Moeder.”

De dochter zuchtte toen ze me dit vertelde… ”Begrijpen… ja… en toch ook weer niet. Vooral omdat we in de zomermaanden zoveel fijne momenten met haar hebben gehad. Het ergste is dat we het niet hebben zien aankomen. Hebben we het niet willen zien?”
We praatten nog een tijdje door, maar ik wist heel duidelijk dat ik hierbij niet kon helpen. Dit was iets voor een professional. Ze bedankte me voor de tijd, die ik voor haar genomen had en voor het adres dat ik haar gegeven had.

Het is inmiddels alweer een paar maanden geleden. Ik ga haar straks even bellen.

Hans Greuter, secretaris,
tel. 0594 513954 of 06 38509590, email: jaamz@kpnmail.nl  

terug naar overzicht